Pagina's

Posts tonen met het label vrouwenrechten. Alle posts tonen
Posts tonen met het label vrouwenrechten. Alle posts tonen

De laatste woorden op een sterfbed

Laten we de ideologie van de macht veranderen. De machtigste landen zullen niet geoordeeld worden door het aantal van hun soldaten en de marine, maar moeten we zien als welk land de hoogste alfabetiseringsgraad heeft, als welk land de meest opgeleide mensen heeft, en welk land de fundamentele rechten aan de burgers het meest gegeven heeft. 

Nee dat zijn geen sterfwoorden, de tittel klopt niet. Maar anders interesseert dat waarschijnlijk toch niemand. Het is het Malala Yousafzai dankwoord bij de Sacharov prijs , dat ze wijde aan de miskende helden van Pakistan en mensenrechtenactivisten wereldwijd.

Het is maar een onbelangrijk prijsje en maar erkenning door het Europees parlement. Dat is wel stukken minder belangrijk dan een parlementslid dat zichzelf vergast heeft of ezn gemeenteraad die wat ruzie maakt zodat traangas niet eens nodig zou zijn. Zoiets machtig is het dus niet.

Het gaat dus niet over de macht van legers, politie, partij klopploegen en zo meer. Het gaat ook niet over macht van geld zelfs niet over beton en wegen, fabrieken en al dat machtig spul waar men toch zo high van word dat het je adem afsnijdt. Het gaat over de macht van onderwijs, de macht van een kind en de macht van mensenrechten. Nee, niet lachen dat is echt de grootste macht die er bestaat en die maakt dat andere; ja hoe moet je dat noemen. Laat maar het moet niet eens een naam hebben.

Men heeft dus al geweld en macht ...., nee zwijgt alsof de furher het in vijfvoud geboden heeft. 

Er is dus onderwijs en liefde en dat maakt dat mensen al van jongsaf kunnen lezen, rekenen en zoveel andere dingen die we later toch niet nodig hebben en vergeten. Of toch niet helemaal, we zouden ze moeten vergeten en men vind het niet leuk dat we dat niet zijn. Maar zoals de zeer machtige het zei het is de ware macht van een land.

Het is zeker die prijs waard en dat weet Antwerpen al lang loop maar even mee.

We hebben Vlaamse helden, beenhouwer, wevers en zelfs burgemeesters. We geven ze een hoerenbuurt of wat drugs en we zetten er een Franse generaal en wat hakenkruizen naast. Dat is dus ons Antwerps eerbetoon aan de machtige van leger en slagkracht. Mooi dan is iedereen toch tevreden.

Maar wat zijn nu onze echte machtigen? Elke bewoner van Antwerpen en omliggende planeten weet dat de echte macht zich rond de Onze Lieve Vrouwetoren situeert. Dat begint al goed, een maagd met een hoofddoek en een zogende baby. Er rond ligt volop handel en harde bedrijvigheid, we zijn nu eenmaal een havenstad. Een beetje uit de context maar arbeid is zeker macht maar het is geen vrijheid maar ook geen onvrijheid.

Maar de echt verrassende vaststelling is dat de grote macht van Antwerpen een zekere Jan Blom is zelfs een Rubbens moet er nog wat afstand van nemen. Maar wie is dat dan? Een doodgewone ambtenaar gespecialiseerd in bouwwerken en catalogeren van het patrimonium. En vergis je niet die was pas machtig. Terwijl de Franse legers heel Europa en zelfs al Afrika en Azië en Amerika binnen dreunde maakte die ze in Antwerpen even belachelijk. Hij hield ze jaren aan het lijntje en dwarsboomde heel hun strategie van stadsvernieuwing. De macht van die man was gewoon dat hij zo onderwezen en onderlegd was dat zelfs een complete Frans bezettingsapparaat er kaduul van werd.

Een kerkhof en melk verder komen we op een meer gekende macht, Hendrick Concience, eveneens een ambtenaar trouwens, maar meer gekend met zijn macht van schrijven. De voornaamste prestatie van deze man is geweest dat hij bewust maakte van het belang dat het Vlaamse kind kon lezen en schrijven. Minder gekend is dat hij ook al hevige voorstander was van frisse buitenlucht en kinderen naast lezen ook liet kennis maken met bos en zee. Al 150 jaar geleden pleite hij vurig voor een lucht en zuiverheid buiten de stad. 

Gaan we iets terug en door naar de Schelde komen we een andere machtige tegen Pieter Pot. Naast Antwerps en Vlaams is het nu de beurt aan de Hollander. Deze man is zowat de grondlegger van het Antwerps OCMW. Deze havenbaas had een uitgebreid handelsnetwerk opgebouwd, in tegenstelling tot huidige versies ging het dan niet om de burgemeester ed om te kopen. De befaamde oranje hebzucht moest nog 100 jaar wachten. Maar hij werd befaamd door zijn voorzien in weeral onderwijs en daar men op een lege maag niet kan leren ook volop gratis graan ed. Hij schokte zijn tijdgenoten en zeg maar eerlijk ook ons, door zelfs het Steen, het toenmalige gevang, van krentenbrood en erwten te voorzien. Zulke gek zou men vandaag in de gemeenteraad niet uitlachen maar eendrachtig uitjouwen.

De volgende is Ernest Van Dijck en die laten we zelf aan het woord:


Ik zoek geen wraak
Want hoe mijn hart ook breekt
Eeuwig verloren lief, eeuwig verloren lief
Ik zoek geen wraak,
ik zoek geen wraak
Hoe je ook straalt op diamantenjacht
Nu hij betaalt, vergaat je toverkracht
Net wat ik dacht
Ik zoek geen wraak, want hoe mijn hart ook breekt
Ik snap jouw toekomstdromen
Ik snap wat jou en mij is overkomen
Ik snap dat jij niet snapt wat hij verwoest
Maar ik snap best waarom jij kiezen moest
Ik zoek geen wraak, ik zoek geen wraak


Men vind verder nog wel namen en ze zijn niet alleen maar typeren wel wat Antwerpen echt belangrijk vind en Malala Yousafzai zou er zich thuis voelen en er vrienden vinden die mee zouden voelen.

Waarom zetten we geen heksen meer op de brandstapel?


Het lijkt een onnodige vraag maar waarom zetten we geen heksen meer op de brandstapel?

Het antwoord zou kunnen zijn dat oudere vrouwen niet meer zo lelijk zijn als in sprookjes. De moderne cosmetica en geneeskunde heeft echt voor tovenarij gezorgd. Maar dat antwoord dekt niet alle mogelijke veroordelingen. En het ging zeker niet enkel op toverkunsten maar vooral om de verwante beoordeling van seksuele gunsten en jaloezie. Ook de overspelige stenigen we niet meer.

Een ander antwoord zou kunnen zijn dat we onderhevig zijn aan een verval van zeden. Maar is dat wel zo? Visuele sex is wel vrij eenvoudig beschikbaar maar anderzijds is de dwangbuis van relatie en bezit van de andere sterker dan ooit. Economische, maatschappelijke en sociale factoren zorgen voor een keten en isoleercel waar menige middeleeuwse burcht jaloers op zou zijn. Slavernij is officieel juist afgeschaft maar in een officieuze vorm is ze sterker dan ooit.

Wij zouden slimmer en vooral menselijker geworden kunnen zijn. Maar zijn we echt minder goedgelovig dan onze voorouders? Geloven we niet evengoed de eerste de beste van aanzien die ons verteld hoe het mystieke slachtoffer, liefs wat schrikwekkend van uitzicht, verantwoordelijk is van diverse geheimzinnige daden waar tijd en ruimte op geheimzinnige manier geweld wordt aangedaan. Evenmin geven we veel om logica en bewijzen. Kan men iets niet weten dan is er toch geen probleem om de grootser duistere kunsten aan de schuldige toe te schrijven.

Is onze overheid soms meer gericht op mens, wet en orde geworden? Nee niet echt, er waren tijden dat wet wet was en niet een kluchtspel van verklede figuren. Ooit vocht men in een gerechtszaal voor recht en leven maar nu is het vooral een springplank naar meer. En vooral hebben onze rechters niet echt problemen om een heks of tovenaar uit te lachen voor ze de galg of brandstapel aansteken;

Is ons geschreven woord van pers tot onderwijs soms krachtiger geworden? Ook niet, ze slapen jaren om dan hooguit zich eens om te draaien voor de laatste roddel over sneeuwwitje en sinterklaas. 

Houden we dan niet meer van dood en geweld? Komaan nu niet lachen he, we willen meer bloed zien.

Maar waarom zetten we dan geen heksen meer op de brandstapel?

Zou het kunnen zijn omdat we vloeken niet meer verbieden? Niet uit een vuilspraak maar omdat er geen absolute norm meer is waar men vloeken mee zou kunnen verbieden. Enkele gekken willen nog wel eens een zuiver vuil promoten maar men is steeds machteloos om te verbieden over vuil te spreken of te vloeken. En is vloeken mogelijk dan is zowel hekserij als veel andere misdaden niet meer serieus te vervolgen. Het zou kunnen.

Maar als we vloeken zijn we dan de beschaving niet kwijt ook en zijn we overgaan in een nieuwe tijd zonder norm en regel dan gewoon mens zijn.

Verdomme. 

Willen we dat wel of zouden we toch maar terug een heks op de brandstapel zetten?

Verdachte en schuldige wagens


We horen graag dat verkrachters abnormaliteiten zijn, zwaar afwijkend van de meer normale mens en zeker de hoger gewaardeerde superman zoals mijzelf. Maar de cijfers en aanverwante informatie vertellen wel een ander verhaal. De verkrachter is echt niet veel anders en lijkt zelfs verdacht veel op ons. Waren we wagens en de misdaad niet zo onbelangrijk dan hingen we al. Maar klopt dit wel,  wat als we nu toch wagens waren?

De eerste vraag betreft natuurlijk onze kostprijs. Normaliter is de prijscategorie van de man-wagen behoorlijk lager dan deze van de vrouw-wagen. Er zijn duurdere modellen en enige neiging tot overschatting maar de vergelijking is nog altijd een twee pk vergelijken met een luxe wagen.  Ook de verzorging en behandeling van de mens wagen is in overeenkomstige mate, zelfs een schoonheidskoningin moet zich dagelijks scheren en dat is nog een bezigheid die mannelijk wordt genoemd. Van geurtjes en kleurtjes is er wel enige markt maar enkel als deze kan verkopen in de gewesten van Sinterklaas en andere engelen. Kortom met zulke wagen zou zelfs een seriemoordenaar met een ton drugs nog niet verdacht worden. En ook omgedraaid wie met zulke opzichtige en dure wagens als een vrouw zou rondrijden zou direct van terrorisme verdacht worden. Hel lijkt een absurde vergelijking maar het zwijmelt wel. De gewogen verdenking duikt ook elke keer op en veroordeeld keer op keer de verdachte. Religies weten dat als goddelijke wijsheid, de populist roept het van de daken en zelfs de grootmoeders spreken er schande over. De wagen of de vrouw is te mooi om eerlijk te zijn, vraagt om verkrachting, is schuldig aan uitlokking en zeker zwaar schuldig.  

Ook voor de arme bestuurder van de minder mooie wagen, onze potentiële verkrachter dus, speelt dit kwaliteitsverschil een rol. De frustratie is toch begrijpelijk als men in rammelende koekjesdoos rijdt en daar die snelheidsduivelin ziet voorbij flitsen. Is het niet volledig begrijpbaar en bijna te vergeven dat men dan op de pedaal duwt en deze opzichtige wagen ramt. Maar er is hierbij wel een klein probleempje. Wordt onze arme rijder wel zo onderdrukt of is het eerder een golf van jaloezie en minderwaardigheid die men wilt wegwerken met haat en vernietiging. Zal er zeker zijn maar welke mens in vervoering neigt nu naar geweld. We vallen masaal in slaap op trein en in bed en zijn zodoende niet eens in staat tot een gesprek. Maar het maakt wel veel verschil met welke brandstof men rijdt. Lood in onze tank is wel een van de grootste verklaringen van modern geweld. Lood in kogels is er al lang niet meer maar zelfs dat is van minder belang. En naast lood is er nog wel meer dat onze hersenen kan laten sputteren. Om het niet te lang te maken de gassen die vrouwen uitwasemen zijn de grote schuldige die corrodeert de zwakke weerloze man-wagentje..

Als derde punt is er de waarde van een wagen. Hier is de bepaling eerder onduidelijk. Duurdere wagens beschadigen is vanzelfsprekend ook duurder. Maar dit draait hier niet om een verbouwingswaarde maar om de ijdele waarde van aanzien. En in die context is de mens zeker de vrouwelijke helft heel goedkoop tot niets waard. Men kan nog op wat emotionele waarde rekenen als men dochter of ander eigendom van enig aanzien is. Maar absoluut kan er weinig aangerekend worden. De meer subjectieve waarde besmet eerder het lijdende voorwerp. Wat waardevol is voor een andere is meer voor de hand liggend om te bezitten en/of te vernietigen. Dit maakt een verkrachting zo essentieel in onze pik-cultuur. Men moet om de sterkste en meest succesvolle figuur te zijn overgaan tot overheersing, onderdrukking en in ultiem uitwerking verkrachting. 

De sleutel tegen verkrachting ligt dus zeker niet bij een hogere beleefdheid, liefde of hogere waardering tegenover de verkrachter, dat is juist de bezitsdrang waar het om gaat. Geweld als bescherming is, zo het al doenbaar zou zijn, eveneens vruchteloos. Meer hoop is er in de bestrijding van gassen die zo verbonden zijn met wagens, zeker deze van de goedkopere wagens kunnen de gezondheid zwaar schaden. Of vertaald naar mensen er is strenge aandacht nodig voor welke luchtjes mannen produceren en consumeren. Het voorbestaan van een beschaafde mens hangt ervan af. Men kan ook een man enige gelijkheid en wijsheid leren maar dat is vrij hopeloos.

Toen vrouwen nog spraken

Lang geleden toen de vrouwen nog spraken, was er een heel andere wereld. Toen waren mannen nog niet zo bang van grote wolven, grote kapitalen en grote regens; Zeker er was al wel eens een oorlog, milieu werd toe zeker niet minder verwoest. Maar het was ook de tijd van de grote perversie.

Er klonken toen zeker heel wat mooiere klanken maar er was ook zeker meer vuiligheid. Een oppervlakkige toeschouwer zou kunnen denken dat door de sprekende wezens meer vuil werd gemaakt. Maar het gebeurde wel juist omgekeerd door de pijn van het vuil werd het zwijgen verbroken en werd de mens aangespoord om meer gelijk en menselijk te zijn.

Maar in die menselijkheid had men niet zo universeel een eensgezinde liefde. Het was wel mooi maar niet voor iedereen en zeker niet voor de mindere mens die het toch niet verdiende. De vraag is dus zeker hoe kwam men dan op dat onzinnige idee om vrouwen te laten spreken. De verklaring valt terug op een ander fenomeen namelijk dat vrouwen toen een machtspositie hadden verkregen. Over de oorsprong ervan floreren diverse theorieën. De overwinnaars van de oorlog en vooral zegeningen van de oorlogsindustrie is zeker een heel oude. Maar dan zit men wel met een hele generatie verschil. Een andere en zeker ook belangrijke verwijst naar een seksuele bevrijding maar ook daar protesteert de tijd. Ze zullen hun belang hebben gekend maar er was meer.

Als men als een goede navorser van geschiedenis in het vuil van die periode ging graven, zou men zeker ook iets anders vinden. De eerste vaststelling is dat men dan over de eerste en zelfs enige periode in de geschiedenis sprak waar oorlog grotendeels beëindigd was. Er waren nog wel enkele boosdoeners maar globaal gesproken waren er geen partijen meer over om op te jagen en te bestrijden. De muren waren gevallen, de gordijnen gescheurd en de nieuwe bedreigingen moesten nog wakker worden. Het tweede punt was dat de seksuele bevrijding ook afgelopen was. Men had geen last meer van moeder wordende vrouwen maar hun eigen voordeel was uitgeblust zeer tot goedvinden van de mannelijke bezitter. In de al vermelde vuiligheid ontbrak elke oorlog scherf  maar werd dit ruimschoots gecompenseerd door tranen en bloed van andere wellusten.

In deze tijd konden de vrouwen dus zonder bezwaar praten want er was geen hoogstaande rede nodig over de kunst van oorlog voeren. Maar zeker nog belangrijker hun praten die ook geen afbreuk aan de lusten die men als mannelijke jager toch moet  bevredigen. Oorlog is daar een dankbare bron voor maar ook in vredigere situaties kan men hieraan voldoen. Het was hier wel essentieel voor dat het nuttige voorwerp alias vrouw sprekend meewerkte.

Ogenschijnlijk lijkt het een onmogelijke zaak maar het is praktisch heel eenvoudig. Laat het nuttige voorwerp heel lustig spreken maar zorgt dat het vooral door de welwillende hand der jager gevoed blijft. Men geeft hiermee aan een groep in schijn een vrijheid maar in werkelijkheid is ze nog meer afhankelijk en gehoorzaam dan anders. Men kan zodoende wel boze woorden tegen de jacht spreken maar als boontje op het jagersloon komt staat de stoofpot zacht te sudderen. De sprekende groep zal dan ook zonder verpinken de eigen lotgenoten de duivel aandoen en de edele jager volop in de watten blijven leggen.

Een praktisch voorbeeld had men in Antwerpen op het einde van de 20ste eeuw. In de laatste decennia van de 20ste eeuw had een 400 jaar oud jachtgebied het trieste hoogtepunt bereikt van ellende en misbruik. Diverse jonge mensen zijn een vergeten dood gestorven, nog meer leefde in een slavernij en dienden voor het gerief van honderden verteerders. De koning zag,sprak en werd vergeten. De vrouw zag het ook, sprak en werd niet vergeten. Mooi, zou men kunnen denken. Maar het trieste is dat het niet zo mooi was, wat er gesproken werd was geen aanklacht, veroordeling van misbruik en nog minder een verlenen van hulp aan diegene die gebruikt werden. Het was de verkondiging van hun vervolging, hun minimaliseren tot twintigste rang burgers en vooral veel haat als racisme en vergeten zedigheid.

Deze haat leidde tot een golf van achtervolging van juist de zuchtende vrouw. De werkelijke misdadigers werden hierbij vrij spel gelaten. Het probleem loste zich zodoende ook niet op enkel de vrouw leerde het spreken af.

Wie in deze onverkwikkelijke affaire zeker een rol speelde waren de twee steunpilaren voor een gunstige jacht. De winstgevende verkoper van heiligheid en heilige aanprijzer van het aardse dienen in twee schijnbaar heel verschillende tonelen dezelfde grootheid van de almacht van onderdrukking. De eene kan met goddelijke ernst de zwakheid, onspreekbaarheid en onreinheid van de vrouw hard maken. En de andere koopt daar het recht op met glitter en olie. Het lijkt onvoorstelbaar maar in een al gevorderde 21e eeuw is de heilige Drievuldigheid van onderdrukking, mensenhandel en geweld nog steeds de grote macht van aanzien. En is de vrouw meer dan ooit tot zwijgen gedoemd op straffe van veroordeling van opstandigheid, hoererij en verstoring  van de goede orde.

Men zou zich kunnen afvragen waar die vooruitgang van de mens gestopt is. Welke onzalige school is de schuldige aan het niet meer aanleren van spreken of dit zelfs af te leren. Of heeft man juist de scholen gesloten die de vrouw tot een hoger besef van gelijkheid te brengen. Een heel belangrijke factor is dat de scholing mee deel moest worden van het zedelijk bestel van jaagtechnieken; Een milieu waar geen degelijke vrouwelijkheid in kon floreren; Men verkocht letterlijk en figuurlijk het dochter recht voor een pan bonen die men zelf moest klaarmaken. Dit moest dienen om een belofte van een wildschotel te verkrijgen maar het wild was men zelf en dat werd niet beseft.

En de moeder bleef verder huilen om haar zonen en vergat de dochters.